Oom Frik en die Braai wat Nie Wou Opgee Nie
Ek weet nie wie besluit het dat mens in die reën moet kamp nie.
Al wat ek weet, is dat dit altyd soos ‘n goeie idee klink wanneer jy die bespreking maak.
Drie maande later staan jy in ‘n modderplas en wonder waar jou lewe verkeerd geloop het.
Dit was by ‘n kuskamp iewers gedurende ‘n langnaweek.
Toe ons die Vrydag arriveer, was die weer nog mooi.
Teen Saterdagmiddag het die wind begin waai.
Teen vieruur het die wolke toegeslaan.
Teen vyfuur het die eerste reëndruppels geval.
En teen sesuur het dit gereën soos iemand wat probeer om ‘n dam uit die hemel uit te gooi.
Die meeste mense het toe die logiese ding gedoen.
Hulle het hul braaivleis in die yskaste teruggesit en planne begin maak vir roosterbroodjies op die stoof.
Maar nie ek nie.
Ek het klaar besluit ons braai vanaand.
As daar een ding is wat ek oor die jare geleer het, is dit dat mens nie vir die weer toestemming vra om te braai nie.
Jy braai net.
Ek sleep toe die braai nader aan die tent.
Nie onder die tent nie.
Ek is nie heeltemal simpel nie.
Net naby genoeg dat ek nie heeltemal sopnat word nie.
Die kole was skaars aan die brand toe die wind hulle weer uitwaai.
Ek probeer weer.
Dieselfde storie.
Derde keer.
Selfde ding.
Teen die vierde poging het ek begin vermoed die weer het iets persoonlik teen my.
Ouma Sarie sit intussen droog onder die afdak.
Met ‘n koppie koffie.
En daardie glimlag wat vrouens kry wanneer hulle weet jy is besig om jouself moeilikheid op die hals te haal.
“Jy kan mos môre braai,” sê sy.
“Môre is môre se braai.”
Dit het vir my baie diep geklink.
Vir haar nie.
Uiteindelik kry ek die kole mooi aan die gang.
Ek sit die wors op.
Toe begin dit harder reën.
Ek skuif die braai.
Die wind draai.
Ek skuif die braai weer.
Die wind draai weer.
Vir omtrent twintig minute het ek en die braai saam deur die kampterrein rondgetrek soos twee mense wat hul kar in ‘n winkelsentrum soek.
Die bure het begin kyk.
Van hulle het selfs hul stoele nader geskuif.
Ek vermoed hulle het gedink iets gaan binnekort ontplof.
Maar toe gebeur daar iets wonderliks.
Die reën begin sagter word.
Die vuur stabiliseer.
Die wors begin sis.
Daardie reuk van braaivleis trek deur die kamp.
En skielik staan die bure daar.
Net om te gesels.
Net om te kyk.
Net om te vra hoe dit gaan.
Dis snaaks hoe mense altyd opdaag wanneer die vleis amper gaar is.
‘n Halfuur later sit ons almal onder die afdak.
Bord op die skoot.
Warm vleis.
Vars broodjies.
Reën wat nog sag op die dak tik.
En vir ‘n rukkie praat niemand eintlik veel nie.
Want soms is kamp nie die sonskynfoto’s wat mens op Facebook sien nie.
Soms is dit nat skoene.
Modder.
‘n Braai wat nie wil brand nie.
En ‘n vrou wat jou herinner dat sy jou gewaarsku het.
Maar vreemd genoeg is dit juis daardie kampe wat mens onthou.
Ek kan skaars onthou van die perfekte naweke.
Maar daardie nat aand?
Daardie braai?
Daardie gesukkel?
Daaroor praat ons vandag nog.
Soos Ouma Sarie later gesê het:
“Frik, daai was seker die moeilikste braai wat jy nog gemaak het.”
“Ja,” sê ek.
“Maar die wors het presies dieselfde gesmaak.”
En dis die ding van ‘n kampbraai.
Die weer wen soms die geveg.
Maar die braai wen gewoonlik die oorlog.